Recensies

Recensie – Verdwenen

Titel: Verdwenen
Auteur: Tara Altebrando
Uitgeverij: Young & Awesome
Aantal pagina’s: 373
Jaartal: 2016
ISBN: 9789025870454
Genre: Young adult

Oordeel: 2 diamantjes

weer

20180119_130041

Elf jaar geleden verdwenen zes kinderen. Ze werden nooit gevonden. Nu komen er vijf terug – zonder één herinnering aan de afgelopen elf jaar.
Avery is vijftien als het onvoorstelbare gebeurt: de vermiste kinderen keren ongedeerd terug. Allemaal, behalve haar broer Max. En geen van hen kan zich herinneren wat er is gebeurd, wie hen heeft meegenomen of waar ze al die tijd geweest zijn. Samen met de teruggekeerde Lucas zet Avery alles op alles om het mysterie op te lossen.

weer

Het boek begint met een jonge Avery, die samen met haar ouders bij een persconferentie zijn. Hier praten ze over de verdwijning van Avery’s broer, Max, die samen met 5 andere kinderen zijn verdwenen. Na dit hoofdstuk ga je vooruit in de tijd, waar 5 van de 6 jongeren in een busje worden afgezet bij een speeltuin. Geen van hen weet wat er is gebeurd. Meteen vraag je je af waarom ze zich niets herinneren, en wat er met hen is gebeurd. Samen met Lucas gaat Avery op zoek naar antwoorden, ze wil graag haar broer Max vinden.

Het eerste wat ik dit boek wil zeggen is hoe vreemd ik de manier van schrijven vind. Letters die wegvallen, onafgemaakte zinnen, woorden die nergens op slaan. Toch past het bij het boek. Ik moest even wennen aan deze vreemde manier van schrijven, maar toen ik eenmaal in het boek zat stoorde ik mij er niet aan.

Met dit boek had ik echt dat het even duurde voordat ik in de verhaal zat. Wel had ik meteen dat ik allerlei vragen had die ik graag beantwoord wou hebben. Veel van deze vragen krijgen antwoorden als je het boek bijna uit hebt. Dit houd je wel in spanning en zorgt dat je wilt doorlezen.

Verdwenen heeft 3 verschillende POV’s, die van Avary, Scarlett en Lucas. Dit word aan het begin van elk hoofdstuk goed aangegeven. De POV’s van Avery zijn gewoon normaal geschreven, en die van Scarlett en Lucas zijn een beetje raar. Zoals ik al zei: letters vallen weg, staan door elkaar, of in rondjes. Woorden en zinnen zijn soms niet helemaal afgemaakt en zinnen zijn soms schuingedrukt of hebben een achtergrondje.

Het verhaal zelf zit goed in elkaar, je leert de karakter kennen, en kunt met ze meeleven. Wel zorgt het verhaal voor verwarring, de hoofdpersonen weten niet wat hen in overkomen. Dit zorgt ervoor dat je zelf ook geen idee hebt wat er is gebeurd.

Het is een leuk boek om te lezen, maar het is zeker geen favoriet van mij. Dit boek zoog mij niet meteen in het verhaal, de reden dat ik echt door ben gaan lezen is omdat ik te weten wou komen wat er nou met de 5 jongeren was gebeurd. En vooral: waar is Max? Ik moest mij een beetje door dit boek heen worstelen. Omdat je pas helemaal op het einde te weten komt wat er is gebeurd, en tussendoor niet heel veel gebeurd, was het verhaal zelfs wel lichtelijk saai te noemen.

Dit boek krijgt van mij 2 diamantjes.

Liefs,
Denise.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s